Κυριακή 13 Μαρτίου 2011

Για τις γιαγιάδες #5

"...ΜΕΡΙΚΕΣ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ ΜΥΡΙΖΟΥΝ ΛΕΒΑΝΤΑ, ΑΛΛΕΣ ΜΥΡΙΖΟΥΝ ΓΑΛΛΙΚΟ ΑΡΩΜΑ.
Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΜΥΡΙΖΕΙ ΖΥΜΑΡΙ ΚΑΙ ΦΡΕΣΚΟ ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΜΕΝΤΕΣ. Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΜΥΡΙΖΕΙ ΘΑΥΜΑΣΙΑ..."peter

Οι µεγάλοι µπαίνουν στον κόσµο των παιδιών

«Ο κόσμος των νέων τεχνολογιών αφορά και τους µικρούς και τους µεγάλους.

Δεν πρέπει να µείνει ξένος για την τρίτη ηλικία», τόνισε στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής κ. Μιχάλης Μεϊµάρης, υπεύθυνος των δύο εργαστηρίων. «Οι µικροί, τα εγγόνια, βλέπουν τους παππούδες και τις γιαγιάδες διαφορετικά, ξέροντας ότι κι εκείνοι µπορούν να χρησιµοποιήσουν τις νέες τεχνολογίες. Και από την άλλη, οι µεγάλοι µπαίνουν στον κόσµο των παιδιών. Και έτσι οι γονείς ή οι παππούδες µπορούν, έχοντας γνώσεις από υπολογιστές και Ιντερνετ, να περάσουν κάποιες ώρες µαζί µε τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Κάτι που είναι πολύ σηµαντικό». Και βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάµε, ανέφερε ο καθηγητής, πως στο συγκεκριµένο παιχνίδι, την εικονική «Φάρµα», οι «µεγάλοι έχουν γνώσεις από τις πραγµατικές αγροτικές εργασίες και οι µικροί είναι αυτοί που γνωρίζουν καλύτερα να χειρίζονται τις νέες τεχνολογίες».

Η γιαγιά οργώνει χωράφια στο... facebook (ρεΠορταζ: Μάνος Χαραλαµπάκης )

Η 62χρονη κ. Χρύσα Τσακίρη-Μιχαλάκογλου δεν λέει να ξεκολλήσει τα µάτια της από την οθόνη του υπολογιστή. Ενθουσιασµένη, ακούει τις οδηγίες του 13χρονου Αλέξανδρου - που είναι δίπλα της για να την κατευθύνει - και κάνει αγροτικές εργασίες στην εικονική «Φάρµα»· το δηµοφιλές παιχνίδι στο facebook. 




Οπως φαίνεται, η κ. Χρύσα εξελίσσεται σε... high-tech γιαγιά, διότι µαθαίνει γρήγορα τα µυστικά του ηλεκτρονικού παιχνιδιούαπό τον νεαρό «δάσκαλο». Μόλιςέχει φυτέψει ντοµάτες στοχωράφι και έπειτα από ένα λεπτό ρωτάει τον Αλέξανδρο: «Τώρα µπορώ να τις µαζέψω;». Μέχρινα κοιτάξει ο Αλέξανδρος στην οθόνη, η 62χρονη τον αφήνει έκπληκτοµε την παρατηρητικότητά της αλλά και την εµπειρία της από την αγροτική ζωή. «Μα έχουν κοκκινίσει», λέει. Οπότε ο 13χρονος της δίνει αµέσως την οδηγία: «Εχετε δίκιο. Κάντε “κλικ” γιανα τις µαζέψουµε».

«Ολα αυτά τα έχω κάνει και στην πραγµατικότητα. Τα έχω ζήσει 4 χρόνιαµε τον άντραµου στην Κρήτη. Είχαµεκατσίκες, ελιές», τονίζει στα «ΝΕΑ», δηλώνοντας ενθουσιασµένηκαι για τις εικονικές αγροτικές δουλειές. «Βλέπω τα εγγόνια µου που παίζουν τέτοια παιχνίδια. Οµως εγώ δεν ξέρω», λέει. Και όταν τη ρωτάµε εάν θα ήθελενα ξαναπαίξει το παιχνίδι παρέα µε τα εγγόνια της, απαντάει: «Ναι. Μάλλον όµως θα φροντίσω να κάνω πρώτα “προπόνηση” στον υπολογιστή της κόρης µου και µετά θα παίξω µαζί τους, για να είµαι καλύτερα προετοιµασµένη».

Εντυπωσιασµένοιαπότα χρώµατα καιτα γραφικά,αλλά και γενικότερα από τοπαιχνίδι της ηλεκτρονικής«Φάρµας», ήταν όλοι οι ηλικιωµένοι από τα ΚΑΠΗ Νίκαιας που συµµετείχαν παρέα µε µαθητές από το 4ο Γυµνάσιο Αµαρουσίου στο εργαστήριο hands on, που πραγµατοποιήθηκε χθες στον πολυχώρο «Απόλλων» στον Πειραιά µε τίτλο «∆ιαγενεακή επικοινωνία: Το παιχνίδι συνεχίζεται ψηφιακά». Πρόκειται για την καινούργια δράσηπουδιοργάνωσαν το Ερευνητικό Πανεπιστηµιακό Ινστιτούτο Εφηρµο σµέ νης Επικοινωνίας και το Εργαστήριο Νέων Τεχνολογιών στην Επικοινω νία, στην Εκπαίδευση και στα ΜΜΕ του Παν. Αθηνών (Τµήµα Επικοινωνίας και ΜΜΕ) στο πλαίσιο των «Ηµερών ευχρηστίας και προσβασιµότητας».

Εκοψα τα δέντρα!
Οι γιαγιάδες από ταΚΑΠΗ Νίκαιας, που ήταν χθες µπροστά από τις οθόνες των λάπτοπ, διασκέδαζαν µε το εικονικό πότισµα και την ταχύτατη και ξεκούραστη – µε ένα «κλικ» – συγκοµιδή καρπών από το χωράφι τους. Κάθε κυρία είχε δίπλα της και έναν µαθητή. Και όλες άκουγαν προσεκτικά τις οδηγίες τους. «Εκοψα ταδέντρα. Τώρα τι θα τα κάνω;». «Θα τα µαζέψουµε» –οι µικροί «δάσκαλοι» που παίζουν στα δάχτυλά τους το facebook έλυνανκάθε απορία.

«Αν υπήρχε υπολογιστής στο σπίτι, σίγουραθα µάθαινα περισσότερα πράγµατα», λέειµε έναπαράπονο η κ. Σωτηρία Μελίδου. Οπως εξηγεί, η χρήση του Ιντερνετ και των νέων τεχνολογιών έχει σηµασία για τους ηλικιωµένους. «∆εν µε ενδιαφέρουν µόνο τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Καλά είναι κι αυτά. Θα ήθελα, για παράδειγµα, να ενηµερώνοµαι µέσω Ιντερνετ. Να ψάχνω συνταγές, ιατρικά θέµατα, να αναζητώ εισιτήρια. Με αυτόν τον τρόπο θα “εξασκείται” το µυαλό µας στην ηλικία που βρισκόµαστε».

Για την κ. Μαρία Τρουλλινού ήταν η πρώτη φορά πουέπαιζε το παιχνίδι του ηλεκτρονικού αγροκτήµατος στο facebook. Και δεν θα έλεγε «όχι» και σε µια δεύτερη και µια τρίτη... «Μου άρεσε πολύ το παιχνίδι.Εχουν τα εγγόνια µου υπολογιστές, αλλά δεν ταιριάζουν τα ωράριά µας». Πάντως, πλέον το σκέφτεται να αγοράσει ένα λάπτοπ. Οχι τόσο για το παιχνίδι, όπως λέει, αλλά «για να επικοινωνώ µε τους συγγενείς µου στο εξωτερικό». Οσο για τη ΝίναΜπιλίλη, τη µαθήτρια της Β’ Γυµνασίου που έδινε οδηγίες στην κ.Μαρία, µάλλον έχει αρχίσει να πείθεται ότι µπορεί να µάθει και τους δικούς της παππούδες και γιαγιάδες να παίζουν «Φάρµα» – µια και διαπίστωσε ότι η κ. Μαρία «έµαθε πολύ γρήγορα».

Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011

Πλέκοντας στο Διαδίκτυο

   Υπάρχουν πολλά site που αφορούν το πλέξιμο, εκτός όμως από το πολύ καλό εγχώριο ftiaxto.gr, τα περισσότερα είναι ξενόγλωσσα.
   Ανάμεσα στα δημοφιλέστερα συγκαταλέγονται τα αγγλόφωνα: www. knitting.about.com, ένα χρήσιμο site για αρχάριους και προχωρημένους. www.stichnbitch.co.uk, που διαθέτει χρήσιμα forum για να λύσετε όλες τις απορίες σας. www. yarnharlot.ca.blog, που ανήκει στην Καναδή Stephanie Mc Phee και περιλαμβάνει πολλές φωτογραφίες, προσωπικές ιστορίες, οδηγίες για το πώς θα δημιουργήσετε τα δικά σας πλεκτά και πολλούς εξειδικευμένους στο πλέξιμο συνδέσμους. www.kinittinghelp.com, που σας μαθαίνει να πλέκετε με τη βοήθεια βίντεο.
   Επίσης, κυκλοφορούν πολλά εξειδικευμένα περιοδικά και θαυμάσια βιβλία, από τα οποία θα αντλήσετε σίγουρα έμπνευση. Πολλά καταστήματα με παράδοση στο χώρο του νήματος και του μαλλιού παραδίδουν απλές συμβουλές, αλλά και μαθήματα σε μορφή σεμιναρίων για αρχάριους και προχωρημένους.

Πλέξιμο για χαλάρωση πόντο-πόντο της Αφροδίτης Φούντα



   Ήμουν περίπου 10 χρονών όταν η μητέρα μου αποφάσισε πως είχε έρθει η ώρα να μάθω να πλέκω. Αφού μου εξήγησε τα βασικά, μου έδωσε δύο βελόνες και ένα χοντρό μάλλινο νήμα και κάπως έτσι ξεκίνησα να φτιάχνω το πρώτο μου κασκόλ. Ίσως επειδή έχανα συνέχεια τους πόντους και το κασκόλ έμοιαζε με δίχτυ, παράτησα πολύ γρήγορα το νέο μου χόμπι. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα πως το πλέξιμο δεν είναι για μικρά παιδιά - τουλάχιστον όχι για όλα. Εδώ και λίγο καιρό, ωστόσο, «πιάνω» τον εαυτό μου να λιγουρεύεται χειροποίητα πλεκτά με μια μικρή δόση ζήλιας για όσες μπορούν να τα φτιάχνουν μόνες τους. Κάνοντας μια πρόχειρη έρευνα στο Διαδίκτυο, ανακάλυψα ότι δεν είμαι η μόνη που νιώθω την ξαφνική επιθυμία να περνάω τα βράδια μου με δυο βελόνες στα χέρια. Διάσημοι ηθοποιοί του Χόλιγουντ, από την Τζούλια Ρόμπερτς, την Κάμερον Ντίαζ και τη Σάρα Τζέσικα Πάρκερ έως τον... Ράσελ Κρόου, το έχουν ρίξει στο πλέξιμο. Ύστερα από τρεις περίπου δεκαετίες έντονης αμφισβήτησης προς όλα αυτά τα είδη χειροτεχνίας, που υποτίθεται πως αποτελούσαν τροχοπέδη για τη γυναικεία χειραφέτηση, το πλέξιμο απενοχοποιείται και επιστρέφει στη μόδα. Χιλιάδες είναι οι δικτυακοί τόποι που αναφέρονται στις βελόνες και τα νήματα, άφθονα τα σχετικά περιοδικά και τα βιβλία κυρίως τα ξενόγλωσσα και πάρα πολλές οι γυναίκες που συσπειρώνονται μέσω του Διαδικτύου για να ανταλλάξουν συμβουλές και εμπειρίες γύρω από τα πλεκτά τους. Πρόκειται απλώς για μια μόδα που θα ξεθυμάνει ή μήπως τελικά το πλέξιμο συμβολίζει για πολλούς κάτι περισσότερο;

Μάθε τέχνη....
Το να μπορείς να πλέκεις ρούχα ή μικροαντικείμενα σημαίνει ότι αυτόματα απαλλάσσεσαι από την «τυραννία» της μόδας. Αντί να λιώνεις τις σόλες σου ψάχνοντας μάταια για το ιδανικό πουλόβερ, το δημιουργείς εσύ η ίδια. Με την ίδια λογική, μπορείς να φτιάξεις κασκόλ, τσάντες, σκουφάκια, πορτοφολάκια και ό,τι άλλο σου αρέσει. Επιπλέον, με το πλέξιμο κάνεις και οικονομία! Ακόμα και ένα πουλόβερ μηχανής, για παράδειγμα, κοστίζει ακριβότερα από ένα «σπιτικό», ιδιαίτερα αν είναι φτιαγμένο από πολύ καλής ποιότητας μαλλί ή νήμα. Εξάλλου, το δικό σας χειροποίητο πλεκτό δεν πρόκειται να φθαρεί τόσο γρήγορα όσο ένα έτοιμο, όσο σκληρή χρήση και να του κάνετε. Αν δεν έχετε πειστεί ακόμη, σκεφτείτε τα ξεχωριστά και πρωτότυπα δώρα που θα μπορείτε να κάνετε στα αγαπημένα σας πρόσωπα. Δημιουργώ, άρα υπάρχω Πολλές γυναίκες που ασκούν επαγγέλματα που δεν αφήνουν χώρο για καλλιτεχνική έκφραση ή νιώθουν εγκλωβισμένες σε μια ανιαρή καθημερινότητα βρίσκουν διέξοδο στο πλέξιμο, γιατί προάγει τη δημιουργικότητά τους. Απαιτείται κάποιος χρόνος για να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο, αλλά μόλις νιώσεις ότι «ορίζεις» τις βελόνες, όλα είναι δυνατό να συμβούν! Φαίνεται, μάλιστα, ότι το να περνάς τον όποιο ελεύθερο χρόνο σου με 2 βελόνες και ένα κουβάρι νήμα μπορεί να έχει ακόμη και θεραπευτικές προεκτάσεις.

Πλέξιμο, το θεραπευτικό
Μη βιαστείτε να σκεφτείτε ότι ο τίτλος είναι υπερβολικός. Στο εξωτερικό, και κυρίως στην Αγγλία, το πλέξιμο συγκαταλέγεται στις τεχνικές που χρησιμοποιούνται στην εικαστική θεραπεία (art therapy). Αλλά και στην καθημερινή ζωή διαθέτει την ίδια «θεραπευτική» δύναμη. Λειτουργεί συνενωτικά για τις γυναίκες που ασχολούνται με αυτό, ως ένα ισχυρό μέσο κοινωνικοποίησης. Από τις γιαγιάδες που μαζεύονται στις αυλές των σπιτιών και πλέκουν παρέα κουβεντιάζοντας έως τις σύγχρονες νέες γυναίκες που συναντιούνται στα ειδικά σεμινάρια και γίνονται φίλες πλέκοντας, όλες ασυναίσθητα κάνουν εκείνη τη στιγμή τη δική τους «ψυχοθεραπεία» και απολαμβάνουν το μικρό τους διάλειμμα από την καθημερινότητα. Την ίδια στιγμή, οι ρυθμικές και επαναλαμβανόμενες κινήσεις των βελόνων και των χεριών γίνονται το νέο «μάντρα» των γυναικών, που ανοίγει τις πόρτες στην αυτοσυγκέντρωση και τη χαλάρωση. Αυτή η αγχολυτική του ιδιότητα αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους που έχει επανέλθει στο προσκήνιο και έχει γίνει τόσο δημοφιλές.